Bloog Wirtualna Polska
Są 1 094 794 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Bóbr Europejski

niedziela, 24 stycznia 2010 11:34
http://pu.i.wp.pl/k,NDU1Njg3ODEsNjc3NjM0,f,bobr_europejski.jpg

Bóbr

Występowanie: Ameryka Północna, Europa. Żyją na brzegach wód, przy których porastają drzewa, głównie topole i wierzby. 

 

Cechy charakterystyczne: Ubarwienie sierści brązowe, szare lub czarne. Charakterystyczny spłaszczony i długi ogon. Sierść długa. Kończyny krótkie. Głowa stosunkowo niewielka, kształt opływowy.

 

Długość ciała do 100 cm.

Długość ogona do 40 cm.

Waga do 40 kg.

 

Odżywianie: Głównie kora drzew, rośliny wodne, przybrzeżne.

 

Tryb życia: Bobry swój czas w ciągu dnia spędzają głównie w wodzie, nocą wychodzą na ląd. Ich praca polega na ścinaniu konarów drzew, potrafią ściąć drzewo np. osikę o średnicy 30 cm w ok. 15 min. Gałęzie drzew nanoszą na wodę budując w ten sposób tamę spiętrzającą.

Kryjówki bobrów zbudowane są z gałęzi i mułu oraz liści. Służą im także jako spiżarnia . Wejścia do żeremi znajdują się zawsze pod wodą. Bobry żyją w,rodzinach samiec z samicą dobierają się na całe życie.

 

Rozmnażanie: Ciążą trwa ok. 100-110 dni, zazwyczaj rozpoczyna się w okresie zimowym. Na świat przychodzi 1-4 osobników o masie ok. 200-600 g i długości ok. 40 cm. Po jednym dniu życia potrafią pływać.

 

Systematyka

 

Domena          eukarioty

Królestwo        zwierzęta

Typ                    strunowce

Podtyp              kręgowce

Nadgromada   żuchwowce

Gromada         ssaki

Szczep              łożyskowce

Rząd                 gryzonie

Rodzina           bobrowate


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Piękna aksamitka

sobota, 23 stycznia 2010 18:33
http://republika.pl/blog_lo_1042179/6871650/tr/aksamitka.jpgAksamitka z bliska.
Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Aksamitka.

sobota, 23 stycznia 2010 18:31

Żółte, kremowe, pomarańczowe i brązowe, pochodzą z Ameryki, gdzie ro-sną dziko. Lecz już w czasach Azteków były uprawiane w Meksyku, a do Europy trafiły w XVI wieku. Okazało się jednak, że mają poważny mankament - ich liście wydzielają mało przyjemny zapach. Dlatego czasami w naszych ogrodach traktowane są jako kopciuszki. U nas w kraju w zależności od regionu znamy je jako żaczki, turki, byczki lub śmierdziuszki. Te jednoroczne kwiaty kwitną od czerwca aż do pierwszych przymrozków. Pędy aksamitek rozrastają się w gęsty kobierzec i rozwijają się niestrudzenie przez wiele tygodni. Należą do rodziny astrowatych (Asteriaceae). Są wyjątkowo mało wymagające, a przy tym bardzo trwałe. Rosną na każdej glebie. Stanowisko może być słoneczne lub zacienione. Dość dobrze znoszą suszę, lecz aby aksamitkom nie brakowało pokarmu w okresie kwitnienia, należy je raz lub dwa razy zasilić nawozami. Pamiętajmy jednak, że nadmiar azotu jest niewskazany.

Nasiona można wysiewać w połowie marca pod osłonami, a młode rośliny wysadza się na miejsca stałe w drugiej połowie maja co 20-30 cm, lub bezpośrednio do gruntu na początku kwietnia. Świetnie też rozsiewają się bez pomocy ogrodnika.

Zaletą aksamitek jest możliwość sadzenia ich w różnych fazach rozwoju, nawet w pełni kwitnienia, ale zawsze z bryłą ziemi.

Aksamitki wszędzie wyglądają efektownie, zarówno jako pojedyncze kępy, jak i obwódki wzdłuż ścieżek. Doskonale komponują się z szałwiami, żeniszkami, lobelią i starcem popielnym. Czują się dobrze w pojemnikach na balkonach tarasach. Ścięte aksamitki zachowują długo świeżość, są też piękne po zasuszeniu.

Hodowcy tych kwiatów postarali się o wydobycie wszystkich ukrytych walorów aksamitek i dziś znamy ponad 30 gatunków i odmian tych kwiatów. U nas najczęściej uprawiane są 3 gatunki, różniące się wysokością, pokrojem roślin oraz wielkością kwiatów. Jest to:

Aksamitka rozpierzchła - (Tagetes patula) tworzy mniejsze kwiatostany, o średnicy 4-6 cm. Mogą one być pojedyncze lub pełne, jedno- lub dwubarwne, żółte, pomarańczowe, brązowe - w różnych odcieniach. Uprawia się przede wszystkim odmiany niskie, wys. 15-30 cm, oznaczone jako Tagetes patula nana.

Aksamitka wyniosła - (Tagetes erecta) dorasta do 80 cm wysokości i odznacza się dużymi kwiatostanami (nawet do 15 cm średnicy) o jednolitej barwie - żółtej lub pomarańczowej w różnych odcieniach. Nadaje się na kwietniki i na kwiat cięty. Ostatnio pojawiła się też kremowobiała odmiana 'Vanilla'.

Aksamitka wąskolistna - (Tagetes tenuifolia) to silnie rozkrzewiona roślina z delikatnymi, mocno powycinanymi liśćmi i drobnymi (1,5 cm średnicy), pojedynczymi kwiatostanami. Uprawia się najczęściej odmiany niskie, 20-30 cm wysokości, o zwartym pokroju. Do takich należy: 'Lulu' - cytrynowożółta, 'Ursula' - złoto-pomarańczowa, 'Ornament' - czerwonobrązowa, a także 'Gem' - obficie kwitnąca, ale o bardzo małych kwiatostanach.

Sama zaliczam się do grona zwolenników aksamitek, dlatego myślę, że jeżeli trafią do naszych ogródków to ich barwy długo będą rozświetlały nasze zielone kąty ogrodów.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Astry

sobota, 23 stycznia 2010 18:27

Astry Bylinowe



Jesienią, gdy większość roślin kończy już kwitnienie i ogród wydaje się coraz bardziej opustoszały, zakwitają wesołe astry. Czekają przez całe lato, by zabłysnąć kolorem właśnie wtedy, kiedy inne rośliny mają już swój najlepszy czas za sobą. Rozkwitają w całej gamie kuszących, nastrojowych odcieni fioletu, różu i czerwieni.


"Aster" to po grecku gwiazda. Nazwa w pełni oddaje urodę tych kwiatów i ich pozycję wśród innych roślin w ogrodzie - to prawdziwe gwiazdy. Błyszczą na rabatach niezliczoną ilością kwiatów o żółtych środkach w całej gamie fioletów, różów i czerwieni. Pośród uprawianych gatunków znajdziemy bogactwo odmian o kwiatach zarówno pojedynczych, jak i pełnych, o rożnym pokroju i wysokości. Trudno zliczyć zalety tych wspaniałych roślin. Wszystkie są niezwykle wytrzymałe i łatwe w uprawie - znakomite dla początkujących ogrodników. Wdzięk i prostota kwiatów sprawiają, że astry doskonale komponują się z innymi roślinami. Pewnie dlatego znaleźć je można zarówno w wiejskich przedogródkach, jak i nowoczesnych ogrodach słynnych projektantów. Rośliny te kwitną pięknie i obficie, dlatego warto komponować z nich całe rabaty. Efektowny marcinkowy zakątek można zaprojektować tak, że rośliny będą w nim kwitły aż do mrozów.

Kwitnące jesienią


Uprawiane w ogrodach astry to głównie odmiany trzech podobnych do siebie gatunków - nowoangielskiego, nowobelgijskiego i krzaczastego. Pochodzą one z Ameryki Północnej, gdzie rosną na trawiastych preriach, obrzeżach lasów oraz w zaroślach nad brzegami wód. Spośród niezwykłej różnorodności odmian łatwo dobrać takie, które będą pasować do każdego ogrodu.

Najpopularniejsze są odmiany astra nowobelgijskiego (Aster novi-belgii) - wysokie, rozrastające się w krótkich rozłogów i tworzące gęste kępy o ciemnozielonych liściach. Rosną bujnie i często dziczeją, dlatego spotkać je można w zapuszczonych, wiejskich ogrodach oraz nad brzegami rzek. Spośród niemal setki uprawianych odmian urodą wyróżniają się ciemnoniebieska 'Little Blue Boy', jasnoniebieska 'Marie Ballard', karminowa 'Patricia Ballard', lawendowo-niebieska 'Plenty', jasnofioletowa 'Royal Blue', biała 'White Ladies', karminowa 'Winston Churchill', różowa o dużych kwiatach 'Fellowship', czerwona 'Freda Ballard' i 'Royal Ruby' oraz niebieska 'Dauerblau'.

Niezwykle atrakcyjną grupę stanowią astry nowoangielskie (Aster novae-angliae). Łatwo je rozpoznać po jasnozielonych wąskich liściach oraz sztywnych łodygach pokrytych szorstkimi włoskami. Odmiany z tej grupy wyróżniają się wysokością i ładnym zwartym pokrojem. Co ważne - nie tworzą rozłogów, można je zatem bezpiecznie sadzić obok innych bylin bez obaw, że je zdominują. Kwiaty tego gatunku wyglądają na wyjątkowo delikatne dzięki licznym wąskim płatkom o pięknych i czystych kolorach. Liderzy wśród odmian z tej grupy to: różowoczerwony 'Andenken an Alma Pötchke', ciemnofioletowy 'Barr's Blue', różowy 'Barr's Pink', 'Harrington Pink' i 'Rudelsburg', czerwony 'Septemberrubin', biały 'Herbstschnee' oraz niewysoki ciemnopurpurowy 'Purple Dome'.

Najniższe są astry krzaczaste (Aster dumosus). Uprawiane odmiany powstały ze skrzyżowania z astrem nowobelgijskim. Te niskie i zwarte rośliny szybko rozrastają się w rozłogi, tworząc atrakcyjnie wyglądające dywany. Wykorzystuje się je do tworzenia obwódek rabat i jako rośliny okrywowe w ogrodach skalnych. Do najwartościowszych odmian należą rożowokarminowa 'Alice Haslam', jasnoróżowa 'Herbstgruss von Bresserhof' o dużych kwiatach, niebieska 'Lady in Blue', liliowa 'Prof. Anton Kippenberg', niebieska 'Silberblaukissen' i biała 'Snowsprite'.

Spośród najnowszych odmian warto zwrócić uwagę na aster gładki (Aster laevis) 'Bluebird' o dużych fioletowoniebieskich kwiatach i szerokich liściach. Ta wartościowa roślina nie tylko kwitnie obficie, ale jest też dość odporna na mączniaka. Rozrasta się dzięki krótkim rozłogom i tworzy kępy. Z odmian o ozdobnych liściach warto polecić Aster lateriflorus 'Prince' i 'Lady in Black' wyróżniające się purpurowym kolorem liści i pędów. Są one dekoracyjne nawet wówczas, gdy nie kwitną. Ich ciemne kępy doskonale wyglądają obok roślin o liściach jasnoniebieskich, srebrzystych i złocistych.

Atrakcyjne ulistnienie ma także aster wrzosolistny (Aster ericoides). Gatunek ten ma mocno rozgałęzione pędy oraz liście wąskie jak igiełki. Zakwita w październiku, okrywając się mnóstwem drobnych, białych kwiatków i zdobi ogród aż do mrozów. W uprawie spotyka się odmiany o kwiatach niebieskich - 'Bluestar' i różowych - 'Esther'. Aster wrzosolistny lubi miejsca suche i słoneczne. Cechy podobne do niego ma pochodzący z południa Europy aster wąskolistny (Aster sedifolius) 'Nanus'. Jego liczne gałązki pokryte wąskimi listkami tworzą efektowne poduchy. Kwitnie na jasnofioletowo.

Mało znane

neczne. Najlepiej Dość rzadko uprawiany aster gawędka (Aster amellus) kwitnie od lipca do września. Gatunek ten lubi piaszczyste i suche gleby. Doskonale nadaje się do obsadzania ogrodowych rabat. Rośnie powoli i może pozostawać w jednym miejscu bez przesadzania przez wiele lat. Ma ponad 40 odmian. Do najpopularniejszych należą: fioletowoniebieska 'King George', jasnoniebieska 'Blütendecke', niebieska 'Lac de Géneve' i 'Rudolf Goethe' oraz ciemnofioletowy 'Violet Queen'. Bardzo wartościowy, choć nie do końca mrozoodporny jest aster Frikarta (Aster x frikartii) 'Mönch', który kwitnie przez całe lato, aż do końca jesieni wydając liczne jasnofioletowe kwiaty.

Niektóre astry wyglądają zupełnie inaczej niż popularne marcinki. Patrząc na pochodzące z Ameryki Północnej astry rozkrzewione (Aster divaricatus) i astry sercowate (Aster cordifolius), trudno byłoby pomyśleć, że to jedna grupa roślin. Tworzą one niewysokie kępy o jasnozielonych, podłużnie sercowatych liściach. Kwitną na biało późnym latem, wydając liczne drobne kwiatki zebrane w luźne kwiatostany. Najlepiej sadzić je w dużych, gęstych grupach. Warto wiedzieć, że dobrze znoszą suszę i rosną nawet w półcieniu. Z powodzeniem można je stosować jako gatunki okrywowe, sadzić pod koronami drzew oraz pod krzewami.

Miłośnikom botanicznych ciekawostek spodoba się pochodzący z Dalekiego Wschodu (z Syberii, Korei, Japonii) aster tatarski (Aster tataricus). Gatunek ten osiąga imponującą wysokość 2-2,5 metra. Zakwita późną jesienią. Jego odmiana 'Jindai' osiąga 1,2 m wysokości. Aster tatarski rozrasta się dzięki podziemnym rozłogom. Lubi stanowiska żyzne i wilgotne.

Kwitnące wiosną

Nie wszystkie astry kwitną pod koniec lata oraz jesienią. W ogrodach można uprawiać również gatunki kwitnące wiosną na przełomie maja i czerwca. Najbardziej znany jest aster alpejski (Aster alpinus), który rośnie między innymi na wapiennych skałach w Tatrach i Pieninach. Tworzy niskie rozety, z których wyrastają krótkie łodygi zakończone pojedynczymi kwiatami. W zależności od odmiany kwiaty mogą być fioletowe, różowe lub białe.

W tym samym czasie kwitnie pochodzący z Chin aster tongolski (Aster tongolensis). Roślina ta tworzy zwarte łany. Jej fioletowoniebieskie kwiaty mają charakterystyczny pomarańczowożółty środek. Uprawia się dwie jego odmiany - 'Berggarden' i 'Wartburgstern'. Obydwa gatunki lubią miejsca słosadzić je na rabatach pośród niskich bylin oraz w ogrodach skalnych.

W dobrym towarzystwie

Z niskich odmian astrów krzaczastych można robić obwódki rabat i stosować je jako rośliny okrywowe. Dobrze prezentują się one także na wrzosowiskach wśród kępkowych traw, np. kostrzewy sinej i trzęślicy modrej 'Variegata'. Średniowysokie gatunki oraz odmiany o ładnym pokroju, takie jak aster gładki 'Bluebird', wąskolistny 'Nanus' i odmiany astrów wrzosolistnych, mogą rosnąć pojedynczo w otoczeniu niższych roślin kobiercowych lub w rzędach wzdłuż ścieżek, nadając rabatom określony rytm.

Wyższe odmiany mogą tworzyć środkowe piętro lub rosnąć z tyłu rabaty bylinowej. Ponieważ odmiany astrów nowoangielskich i nowobelgijskich mają tendencję do zrzucania dolnych liści, dobrze jest podsadzać je zawilcami japońskimi i późnymi odmianami floksów wiechowatych. Z przodu rabaty astrom towarzyszyć może rozchodnik okazały 'Herbstfreude' lub 'Matrona' o purpurowych liściach, jeżówka purpurowa, pomarańczowy i żółty dzielżan, złocista nawłoć oraz dalie lub gigantyczne sadźce purpurowe. Rabaty z marcinkami warto urozmaicić również trawami ozdobnymi. Doskonale komponują się one z kwitnącymi jesienią odmianami miskanta chińskiego oraz spartyną grzebieniastą 'Aureomarginata' i trzcinnikiem ostrokwiatowym 'Karl Foerster'. Niskie odmiany ciekawie wyglądają obok roślin o srebrnych liściach, np. czyśca, kocimiętki Faassena, bylicy i rogownicy, oraz przebarwiających się krzewów - irgi, berberysów, pęcherznicy 'Diabolo' i perukowca 'Royal Purple' o purpurowych liściach, które stworzą dla astrów nastrojową oprawę.

Uprawa i pielęgnacja

Wszystkie gatunki marcinków wymagają stanowisk słonecznych i przewiewnych. Bujnie rosnące astry nowoangielskie, nowobelgijskie i krzaczaste lubią gleby przepuszczalne, żyzne oraz wilgotne. Aby wyglądały zdrowo i kwitły obficie, należy je w sezonie nawozić i podlewać. Na suchym i ubogim podłożu szybko tracą dolne liście.

Pozostałe gatunki można sadzić na słabszych glebach. Dotyczy to szczególnie gatunków o węższych liściach, np. astra wąskolistnego, wrzosolistnego i Frikarta. Wolą one podłoże przepuszczalne i bardziej suche.

Wszystkie gatunki, poza astrem Frikarta, są w pełni mrozoodporne. Rosnące w ogrodzie skalnym astry alpejskie i tongolskie należy okrywać na zimę gałązkami drzew iglastych.

Astry rozmnaża się przez podział (w kwietniu i maju). Szczególnie szybko rozrastają się astry krzaczaste i nowobelgijskie. Aby rośliny rosły bujnie i obficie kwitły, wymagają dzielenia co dwa, trzy lata. Rzadziej można dzielić astry nowoangielskie oraz astra gawędkę.

Wysokie odmiany astrów nowoangielskich i nowobelgijskich wymagają podwiązywania. Niższe, silniej rozkrzewione okazy można otrzymać, uszczykując rośliny kilka razy w czerwcu oraz w połowie lipca.

Astry nowobelgijskie i krzaczaste są podatne na mączniaka prawdziwego. By zmniejszyć ryzyko infekcji, należy zapewnić dobrą cyrkulacje powietrza pomiędzy poszczególnymi kępami, sadząc rośliny z zachowaniem odpowiednio dużych odległości (co najmniej na szerokość kępy, żeby można było swobodnie przejść między kępami). Zbyt gęsto rosnące okazy trzeba prześwietlać, usuwając część pędów.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Wygląd szerszenia

sobota, 23 stycznia 2010 18:20
http://paderewski.edukacja.strefa.pl/upload/images/articles/szerszen.jpgSzerszeń.Lepiej nie wchodzić mu w drogę!!!
Podziel się
oceń
1
1

komentarze (0) | dodaj komentarz

środa, 23 kwietnia 2014

Licznik odwiedzin:  24 476  

Kalendarz

« kwiecień »
pn wt śr cz pt sb nd
 010203040506
07080910111213
14151617181920
21222324252627
282930    

Archiwum

O mnie

Przyroda to moja pasja

O moim bloogu

Ciekawe przygody naszego klubu ze Srebrnicy!

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 24476

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl